Carnaval

In de buitenwijken van Paramaribo zijn het gewoonlijk kikkers, honden en hanen, gekweld door hun biologische klok, hormonen of ontevredenheid met hun rol in het universum, die de nachtelijke stilte verstoren. Vannacht was het echter de muziek die aanspoorde om te feesten zonder na te denken, die velen uit hun slaap hield. Woorden in een taal die alle Surinamers kenden, maar die weinigen verstonden. Muziek bestemd voor mensen die niet aan slapen dachten. Die dingen wilden doen die overdag onbeschaafd en door sommigen zelfs onzedelijk genoemd zouden kunnen worden.
Toen Ray na het werk zijn straat in liep, raasde het geluid als een wervelstorm op hem af. Hij boog zijn hoofd en liep het over zich heen komen. Carnaval. Brazilianen hadden na lange voorbereiding zijn wijk met de precisie van een militaire operatie overgenomen.

Hij naderde de bron van de muziek. La Pina, een Braziliaans hotel. Het gele gebouw leek elk moment uit elkaar te kunnen barsten. Op het grote terras aan de voorzijde vierde een deinende massa Brazilianen waar ze een heel jaar naar uit hadden gekeken. Carnaval. De vonk die zelfs een geheel uitgeblust of opgebrand leven weer op zou doen vlammen. Vrouwen slechts gehuld in bikini’s, glitter en veren. Borsten, heupen en billen die onvoorwaardelijke aandacht opeisten.
‘Ray, Ray!’ Een jonge man maakte zich los uit de menigte en liep op hem af, zijn armen gespreid. Brian. Lang, atletisch, een mond die altijd lachte en alles beter wist.

Dit artikel kunt u volledig lezen met een online abonnement.

Login als u al een online abonnement hebt. Zo niet, schaf dan een online abonnement aan.

Of lees het artikel verder in het blad. Bestel editie #11


Door: Chris Polanen

CONTACT

O1 GROUP Media
Glashaven 50
3011 XK Rotterdam
info@akmagazine.nl

Copyright © 2017-2019 +597 Alakondre magazine. Alle rechten voorbehouden