De (nieuwe) Amsterdamse stadsdichter <br> Gershwin Bonevacia

De (nieuwe) Amsterdamse stadsdichter
Gershwin Bonevacia

Ze hebben een stad naar ons vernoemd.

Door de bergen getrokken, maar ongevaard gebleven.
Kan niet helemaal beschrijven hoe we samen de stad heten,
of het licht temmen.
Wel dat we dansen, als kruisende straten in 1891.

Het schild gedekt door een keizerlijke kroon.

Alsof we blauw dragen. Van de daken schreeuwen.
Hoe draag je blauw zo oranje?
Het maakt de gordijnen niet uit of we ons voor
duister schamen,
de zon schijnt nog altijd de regen te herdenken.

Ik heb veel van horen zeggen,

mijn achtertuin is ook een verhaal.
Dat we dieven zijn van mémorable,
geen naam heugen.
Dat we ons herkennen in de muren.
Dat ons gelach geheimen afluistert, die alleen zichtbaar zijn als we niet kijken.

Dat het klopt, onze naam, ook als we niet weten waar vandaan.

Ver vandaan nog steeds representen.
Dat het een begrip is, maar geen grip.
Alle kanten en alle goden. Dat het mooi is,
ook als het regent.

Dat we nog steeds bestaan in relatie.

mijn achtertuin is ook een verhaal.
Dat we dieven zijn van mémorable,
geen naam heugen.
Dat we ons herkennen in de muren.
Dat ons gelach geheimen afluistert, die alleen zichtbaar zijn als we niet kijken.