Papa Yankee 764
Duo column Guilly & Ian

Beste neef Ian,

Iedere keer dat ik het over die bewuste woensdag 7 juni 1989 heb, springen de tranen mij spontaan in de ogen. Het moment en de plek waar ik was toen ik het nieuws hoorde, staan gegrift in mijn geheugen. Ik had vakantie van de VPRO, waar ik toen als samensteller en presentator van het tv-programma Bij Lobith werkte. Omdat de laatste televisie-klus van het seizoen niet doorging, was ik op het Wilhelmina-gasthuisterrein in Amsterdam bezig met het inrichten van een vrachtauto die ik had laten ombouwen tot camper. Met die omgebouwde ex-bloemen-transporter zouden mijn gezin en ik naar ons favoriete vakantie-eiland Ibiza gaan.Geloof het of geloof het niet, maar die laatste televisie-klus, die niet doorging, was: verslag doen van de reis van het Kleurrijk Elftal naar Suriname!!

Weken van te voren had ik met de toen nog piepjonge Tom Egbers, van Studio Sport, bekeken of er een mogelijkheid bestond om samen een verslag te doen over de activiteiten van het elftal in Suriname. Het zou een mooie samenwerking worden: sport voor Studio Sport en het Surinaamse element voor Bij Lobith. Een dag of tien voor vertrek belde Tom mij op om te zeggen dat Studio Sport niet kon participeren in het project, omdat Roland Garros speelde en de Tour er aanstond te komen. Dat zijn voor de publieke omroep geldverslindende evenementen. Ook hadden ze de mankracht niet. Dat geldgebrek en de beslissing de boel af te blazen, heeft ertoe geleid dat ik vandaag de dag deze briefwisseling met je kan hebben. De PY 764 stortte op de 7e dag van de 6e maand om 4 uur ’s ochtends neer bij Zanderij.

Na aanvankelijke boosheid over wel of niet goed functionerende vliegtuigen en slecht onderhoud, sloeg de stemming om in diepe verslagenheid en verdriet. Suriname en Surinamers kampten al sinds 8 december 1982 met een diepe verdeeldheid. Als je niet pro was, was je anti. Een middenweg bestond er niet in de kwestie Bouterse.

De toen meer in sport dan in politiek geïnteresseerde sergeant was, alsof de duvel er mee speelde, door het lot in een positie gemanoeuvreerd zodat hij letterlijk over leven en dood kon beslissen. Zo ook geschiedde. De politieke moorden hadden een diepe wig

geslagen met aan ieder van de twee kanten groepen verbitterde Surinamers uit alle bevolkingsgroepen. Maar juist dat was het bizarre van het neerstorten van de PY 764. In het toestel zaten dus ook allemaal mensen die in verschillende kampen zaten! Het lot had voor 167 van hen een gemeenschappelijke dood in petto. Ook hield het lot geen rekening met de onpartijdigen of onwetenden. Het verdriet en de verslagenheid kon dus niet opgedeeld worden in pro of anti.

Tijdens de herdenkingsdienst in de hoofdstedelijke RAI was het sowieso in etnische fragmenten opgedeelde Surinaamse volk voor een paar uur weer één volk! Wan Pipel! Schoorvoetend, maar welgemeend condoleerden pro en anti’s elkaar. Iedereen was wel iemand kwijtgeraakt of kende iemand die iemand verloren had. Zelfs de autochtone Hollanders begrepen het.

Misschien is een grote gemeenschappelijke emotie iets dat ons als volk dichter bij elkaar brengt. Dat hebben wij Surinamers weer nodig, met de verkiezingen van 2020 in zicht. Maar dan niet het verdriet van een neergestort vliegtuig of een zinkende boot, maar meer zoiets als…het winnen van een songfestival of bijna in de finale van de Champions League staan?

Groet,
Je oom Guilly


Beste oom Guilly,

Iedereen die in de voorgaande jaren ooit naar Suriname was gevlogen, heeft zich weleens afgevraagd: ‘WAT ALS ík in dat vliegtuig had gezeten?’ 167 mensen die omkwamen, waarvan de meesten Surinaamse roots hadden. Iedereen kende wel iemand die iemand verloren was. Er wordt veel over Surinamers gezegd, maar we zijn dichter met elkaar verbonden dan elk ander volk dat ik ken! Bij een grote tragedie als toen in 1989 blijkt dat dan weer. 30 jaar later staan we er nog steeds te weinig bij stil.

WAT ALS het Kleurrijk Elftal niet was omgekomen? Had dan het Surinaamse volk een ander beeld van zichzelf gehad? Met al het talent dat we rijk zijn, is die gedachte niet onwaarschijnlijk. Als je ziet welke wereldsterren met Surinaamse roots op de Europese velden rondlopen, dan is het zeker dat Suriname in de afgelopen decennia zich had kunnen profileren op de grote toernooien. Het Surinaams voetbal had ons op de wereldkaart kunnen zetten en het gevoel van nationale trots duizenden malen groter gemaakt.

WAT ALS ons gevoel van nationale trots duizenden malen groter was dan dat het nu is? Zouden dan meer Surinaamse Nederlanders emigreren en het noodlijdende land dat ons zo dierbaar is helpen opbouwen? Zouden er meer knappe koppen met bedrijfskundige, politieke en bestuurlijke kennis zich inzetten voor Suriname en het Bruto Nationale Product van het land naar een hoger niveau tillen?

WAT ALS het Bruto Nationale Product naar een hoger niveau getild zou zijn? Zou er meer geïnvesteerd worden in onderwijs, zorg en toerisme? Zou Suriname economisch meer floreren en zouden we onze kinderen en onze ouderen een mooiere toekomst kunnen bieden? Zou iedereen dan op pensioengerechtigde leeftijd onder de zon willen rusten en genieten? Zouden wij dan het Florida van Zuid-Amerika kunnen zijn?

WAT ALS wij het Florida van Zuid-Amerika konden zijn? Zou dan niet de hele wereld van ons houden? Zou men niet komen genieten van onze roti, onze Javaanse bami, onze dawet, ons gemberbier en onze rijke keuken? Zouden wij dan niet de mooiste bungalowparken voor senioren hebben, een haven voor cruiseschepen, goede ziekenhuizen, grote werkgelegenheid en een vriendelijke en gastvrije ontvangst op het vliegveld?

WAT ALS we een vriendelijke en gastvrije ontvangst kregen op het vliegveld? Zou dat niet die neppe tweedeling van “echte Surinamers” en “Surinaamse Nederlanders” teniet doen? Zouden we ons dan één volk voelen, ongeacht of je voorouders uit Afrika, Azië of Europa kwamen? Zou een Hindoestaanse jongen probleemloos hand in hand kunnen lopen met een Afro-Surinaams meisje?…….

Op stoel A en stoel B in een willekeurige rij tijdens de vlucht van PY 764, zaten vast een jongen en een meisje. Het vliegtuig verongelukte. Ze hielden elkaars hand vast terwijl ze hun laatste adem uitbliezen.

Blijkbaar kunnen we samen sterven. Laten we ter ere van een ieder die is heen gegaan nu samen leven!

Soso lobi,
Ian

CONTACT

O1 GROUP Media
Glashaven 50
3011 XK Rotterdam
info@akmagazine.nl

Copyright © 2017-2019 +597 Alakondre magazine. Alle rechten voorbehouden