Vrouw, waarom huil je?

Vrouw, waarom huil je?

Eva van der Jagt is moeder van drie prachtige kinderen en één van de mensen waar ik met trots naar op kijk. Ik zie haar als een sterke, positieve vrouw die denkt in oplossingen in plaats van zichzelf of anderen te laten verdrinken in problemen. Een echte superheld, zelfs toen zij met baarmoederhalskanker werd gediagnostiseerd, bleef zij vechten en anderen waarschuwen voor de gevaren van het HPV-virus.

Ik ken Eva al zestien jaar. We komen uit dezelfde buurt. De eerste keer dat onze paden elkaar kruisten klikte het meteen. Na haar te hebben leren kennen, kwam ik Eva altijd tegen op momenten dat ik haar nodig had in mijn leven. We gingen nooit elke dag met elkaar om, maar zodra onze paden weer kruisten, leek het alsof we de dag ervóór nog samen waren. Eén van de momenten dat Eva mijn leven in vloog “om mij te redden,’’ was toen ik in therapie moest vanwege mijn depressie. Ik leefde in een donker en diep dal, was gediagnostiseerd met borderline en haatte alles en iedereen om mij heen. Het was moeilijk voor mij om positief te denken, laat staan positief te leven. ‘Borderline is een geestelijke ziekte voor witte mensen,’ dacht ik. De mensen om mij heen maakten zich zorgen om mij en vonden dat ik in therapie moest. Na zes maanden hun gezeur aan te horen, stemde ik, tegen mijn zin in, toe en begon ik aan de groepstherapie.

Dit artikel kunt u volledig lezen met een online abonnement.
Login als u al een online abonnement hebt. Zo niet, schaf dan een online abonnement aan.
Of lees het artikel verder in het blad. Bestel editie #8